Mijn verhaal – deel 2

Ilse Haster

In deze blog nam ik je al mee in het eerste deel van mijn verhaal. Mijn verhaal hoe ik ben gekomen waar ik nu ben, welke keuzes ik heb gemaakt en waarom. Vandaag vertel ik je de rest van mijn verhaal.

De vorige keer...

Na bijna 2 jaar wist ik het echt echt echt heel zeker. Ik wilde graag werken in de gehandicaptenzorg. Daar had ik tenslotte al een blauwe maandag stage gelopen en vond ik fantastisch. Terug naar Sociaal Pedagogische Hulpverlening dus. Vol goede moed begon ik weer, deze keer op een andere HBO-instelling. Hoewel het een andere instelling was, en er op een andere manier werd les gegeven, waren er nog steeds praktijkvakken. Heerlijk vond ik dat. Lekker aan de slag in plaats van in de boeken. Want na een aantal jaren werken vond ik het wel weer pittig om de boeken in te moeten duiken. Maar, in het tweede jaar mocht ik een half jaar stage lopen en in het vierde jaar zelfs het hele jaar. Daar keek ik echt naar uit en daar deed ik het voor. Eyes on the price.

Het tweede jaar brak aan, ik haalde de laatste toets die ik nog nodig had voor mijn propedeuse en ik ging op zoek naar een stage plek. In de gehandicaptenzorg. Die plek vond ik en ik had zo ontzettend veel zin om aan de slag te gaan. Om datgene wat ik al had geleerd in de praktijk te brengen en vooral nog veel meer bij te leren.

Droom of nachtmerrie?

Auw, wat deed het me pijn toen het me tegenviel. Dit was mijn droom, dit was wat ik echt wou. Misschien was deze zorginstelling of deze groep gewoon niet 100% mijn ding. “Doorzetten nu, Ilse, dit is tenslotte wat je echt echt echt graag wilt en hier ga je het allemaal voor doen.”
Deze gedachte hield ik een paar maanden vol. Tot ik huilend van huis ging en weer huilend thuis kwam. Ik meldde mij ziek en realiseerde mij al gauw dat ik mij niet meer beter ging melden. Een weekje bijslapen en mijn favoriete films kijken gingen dit niet oplossen. Maar dit was toch wat ik echt echt echt graag wilde? Hoe kan dit dan gebeuren, alweer?!

Het werd mij al snel duidelijk dat wat ik dan ook wel wilde, dit was in ieder geval wat ik niet wilde en ik besloot met de stage en opleiding te stoppen.

Nieuwe zoektocht

Omdat ik nou eenmaal toch mijn huur moest betalen, en zonder opleiding mijn studiefinanciering ook ophield ging ik maar weer op zoek naar vacatures. Terug naar een klantenservice positie wou ik eigenlijk echt niet, de hele dag aan de telefoon zitten met minstens 100 collega’s die hetzelfde doen in een zaaltje, daar begon ik van te gruwelen. Ik vond het fijn om mensen te helpen, maar ik wilde ze niet vervolgens nog een nieuwe verzekering of een ander product aansmeren. Want zo voelde het voor mij, als aansmeren.

Is dit het dan?

Ik kwam een vacature tegen die mij uiteindelijk zou brengen waar ik nu ben. Een vacature als administratief medewerker bij een overheidsinstelling en daarnaast mocht ik een mbo-opleiding tot juridisch administratief medewerker gaan doen. Dit leek mij wel wat. Door het juridische aspect waren er meer regels in het werk en de opleiding, wat mij veel meer structuur gaf. Het vak had ik snel onder de knie, zo snel zelfs, dat ik na iets meer dan een jaar al nieuwe collega’s mocht gaan inwerken. Ik mocht ze coachen bij hun interne opleiding en ik had echt de tijd van mijn leven. Ik ging voor het eerst in al die jaren met plezier naar mijn werk. Ik leverde zonder mopperen een week vakantie in, omdat dit rooster-technisch beter uit kwam en vond het oprecht heel erg jammer toen mijn nieuwe collega’s klaar waren met hun interne opleiding. Ik had ervaren wat het was om een droombaan te hebben.

Ambitieus

Terug op mijn gewone werkplek en weer voltijd bezig met mijn reguliere werkzaamheden en het afronden van mijn opleidingen (oja, ik besloot om er een uitstroom-richting bij te gaan doen om zo mijn kansen op een baan te vergroten #ambitieus), merkte ik dat ik wat miste in mijn werk. Ik begreep wat er van mij verwacht werd, ik kon het ook goed, ik had collega’s geholpen om de interne opleiding met succes af te ronden. Ik was wel toe aan een nieuwe uitdaging. En eigenlijk wist ik ook al wel wat.

In diezelfde periode kwamen er een hele hoop veranderingen in de organisatie waar ik werkte. Door automatisering verdwenen er werkplekken, er werden teammanagers gewisseld en collega’s gingen op zoek naar ander werk. Binnen en buiten de organisatie. Ik besloot dat het voor mij ook het beste was om buiten de organisatie op zoek te gaan naar ander werk.

Droombaan

En nu zit ik hier. Heb ik jou mijn verhaal verteld en kan ik niet wachten om jou te gaan helpen om jouw droombaan te vinden. Om jou net zo gelukkig met je werk te maken als dat ik nu ben.

Wil jij ook graag ontdekken wat jouw droombaan is, en wil je dit het liefst op een zo efficiënt mogelijke manier doen? Vraag dan nu nog een gratis kennismakingsgesprek aan!